Mianem pozytywizmu określa się nie tylko nurt w historii, ale także w literaturze. W tej naszej rodzimej umieszczony on został w czasie pomiędzy rokiem wybuchu powstania styczniowego a początkiem lat dziewięćdziesiątych dziewiętnastego stulecia. Epoką, która pozytywizm poprzedzała był romantyzm, a tą, jaka po niej nastąpiła określono mianem Młodej Polski. Literatura pozytywistyczna jest bardzo specyficzna, a ze względu na określone cechy niekoniecznie jest lubiana przez szkolną młodzież.

Pamiętać w tym miejscu koniecznie należy o tym, iż w tamtych czasach Polska jako kraj wyznaczony konkretnymi granicami nie istniała na światowych mapach. Pisarze chwytali zatem za pióra, by dodać rodakom otuchy. Ale nie tylko stricte historyczne dzieła wówczas powstawały. Bardzo dużą wagę przykładano także do takich zagadnień jak między innymi praca, a poza tym równouprawnienie kobiet oraz asymilowanie wszelakich narodowych mniejszości. Jest to literatura pozbawiona lirycznego języka, więcej w niej realizmu.